MIKROKINEZYTERAPIA

Mikrokinezyterapia, czyli leczenie małym ruchem, jest metodą terapeutyczną. To holistyczna praca z ciałem, a raczej poprzez ciało z całym człowiekiem i wszystkimi jego emocjami i duchowością.

Mikrokinezyterapia pozwala:

  • wzmocnić odporność immunologiczną człowieka,
  • zwalczyć lub zmniejszyć objawy alergii,
  • zmniejszyć lub całkowicie zniwelować ból towarzyszący wielu chorobom,
  • polepszyć stan emocjonalny, zwalczyć depresję, usunąć stres,
  • przyspieszyć rekonwalescencję i rehabilitację po traumach i operacjach,
  • pomóc w wyprowadzeniu z organizmu zanieczyszczeń toksycznych, wirusowych i promieniotwórczych,
  • polepszyć stan fizyczny i psychiczny chorego przy wielu przewlekłych schorzeniach.

Jest to tylko wycinek chorób i dolegliwości, w leczeniu których wykorzystywana jest ta metoda.

Czasem po zabiegu występują reakcje z systemu odpornościowego, przejawiające się jako chwilowe osłabienie, czasem stan podgorączkowy. Niemniej jednak są to bardzo pozytywne objawy, pokazujące, iż organizm zaangażował się w zachodzące w nim zmiany. Należy jednak pamiętać, iż reakcja u każdej osoby jest indywidualna i niepowtarzalna. Mikrokinezyterapia nie ma przeciwwskazań ani skutków ubocznych i może być stosowana razem z innymi metodami leczenia.

Jednym z głównych zadań mikrokinezyterapii jest ustalanie przyczyn dolegliwości czy choroby, z uwzględnieniem przyczyn emocjonalnych. Podczas ustalania przyczyny terapeuta jednocześnie pokazuje organizmowi, na jakich poziomach następuje zablokowanie, powodujące zgłaszaną przez pacjenta dolegliwość. Dokładne dostarczenie ciału informacji o patogenie i źródle jego wniknięcia powoduje uruchomienie naturalnych sił odpornościowych w taki sposób, aby poradziły sobie z danym problemem.

Podstawą tej metody, rozwijanej od lat 80-tych ubiegłego wieku przez dwóch francuskich fizjoterapeutów i doktorów osteopatii Daniela Grosjeana i Patrice’a Benini, jest embriologia, czyli rozwój zarodkowy człowieka, i połączenie poszczególnych narządów, układów i innych struktur organizmu, jak również rytm tkankowy. Jako pierwszy o rytmie tkankowym mówił naukowiec i doktor osteopatii William Garner Sutherland, który zaobserwował bardzo subtelne ruchy kości czaszki, tak jakby ciało człowieka poruszane było w sześciosekundowym rytmie o amplitudzie trzech sekund wznoszenia i trzech opadania. Wieloletnie obserwacje francuskich badaczy pozwoliły dojść do wniosku, że w dorosłym organizmie występują trzy podstawowe rytmy życiowe, odpowiadające rytmom życiowym trzech listków zarodkowych embrionu: mezodermie, ektodermie i endodermie. Z listków powstają wszystkie tkanki istoty żyjącej.

Kolejną ciekawą obserwacją mikrokinezyterapii jest fakt, iż w obrębie układu ruchu mięśnie tworzą połączenia w tzw. łańcuchy mięśniowe. Oznacza to, że kontuzja, uraz, zablokowanie jednego z mięśni pracujących w łańcuchu, będzie wpływało na osłabienie pozostałych mięśni danego łańcucha. Każdy łańcuch jest połączony z odpowiadającym mu organem wewnętrznym. Złe funkcjonowanie organu będzie wpływało negatywnie na wszystkie mięśnie danego łańcucha. Funkcjonalne wykorzystanie embriologii jest, niestety, bardzo mało zgłębiane przez medycynę alopatyczną (medycynę akademicką). Kiedy udajemy się z bólem pleców do lekarza, najczęściej będzie on rozpatrywał ból lokalnie. Natomiast mikrokinezyterapeuta postara się połączyć objawy bólu z przyczynami, które mogą być oddalone zarówno w przestrzeni (np. nadmiernie napięta tkanka żołądka), jak również w czasie (np. szok emocjonalny przeżyty nawet kilka lat temu).

Zadajemy sobie pytanie: jak to możliwe, że jakieś zdarzenie sprzed lat może powodować ból po tak długim okresie czasu utajenia? Otóż odpowiedzią są wielowarstwowe mechanizmy obronne, którymi każdy żywy organizm został obdarzony.

Mikrokinezyterapia, odnosząc się do rozwoju embriologicznego, uwzględniła również ewolucyjne pochodzenie człowieka. Okazuje się, że od momentu zapłodnienia zarodek przechodzi przez wszystkie stadia ewolucyjne, tzn. stadium pierwotniaków, robaków, kręgowców itd. W związku z czym posiada również wszystkie mechanizmy, pozwalające przeżyć każdemu ze stadiów ewolucyjnych. Mówiąc inaczej: robak będzie reagował na zagrożenie inaczej niż kręgowiec i będzie używał innych mechanizmów, aby przetrwać w środowisku. Jedną z hipotez, które zostały wysunięte przez mikrokinezyterapię odnoszącą się do opóźnionego występowania objawów choroby, jest posiadanie przez człowieka wszystkich mechanizmów obronnych gatunków niższych ewolucyjnie. W momencie kiedy patologia jest zbyt mocna, aby można było sobie z nią poradzić w danym momencie, organizm, aby dalej żyć i przetrwać, może zepchnąć patogen do piętra niższego ewolucyjnie, w związku z tym jest on przez pewien czas jakby w uśpieniu. To rozwiązanie przyrody jest prawie w pełni genialne, ale niestety, wraz z „uśpieniem” patologii w stan uśpienia zostają zaangażowane również strefy organizmu, które zostały dotknięte przez patologię. Tak więc organizm musi wkładać znacznie więcej energii, aby ukrywać swoje niedomogi i w pewnym momencie sytuacja jest na tyle obciążająca, że mechanizm rozpada się, w związku z czym patologia zaczyna dawać o sobie znać. Wtedy pojawia się choroba, której przyczyna jest oddalona w czasie.

Mikrokinezyterapia bardzo mocno ewoluowała od momentu powstania, kiedy była metodą opierającą się wyłącznie na pracy w obrębie układu mięśniowego i nerwowego. W tamtym czasie ta forma terapii mogła pomóc jedynie w przypadku funkcjonalnych uszkodzeń mięśni i nerwów. Funkcjonalne uszkodzenie jest czymś innym niż uszkodzenie strukturalne. W przypadku tego pierwszego mamy do czynienia z czynnikiem odwracalnym, jak np. skrócony mięsień w wyniku urazu sportowego, bez przerwania ciągłości mięśnia. W przypadku uszkodzeń strukturalnych – czyli np. zerwania mięśnia, więzadła, lub złamania czy pęknięcia kości, mikrokinezyterapia, jak również inne terapie manualne, niewiele mogą pomóc, tym zajmuje się chirurg. Jednak większość urazów nie narusza ciągłości tkanek, w związku z tym mikrokinezyterapia już na początku swojego istnienia miała całkiem sporo do zaoferowania w przypadku większości dolegliwości bólowych. Filozofia terapii od początku odwołuje się do naturalnych zdolności regeneracyjnych organizmu, gdzie przy zmiennych warunkach zewnętrznych istota żywa ze wszystkich sił stara się utrzymać stałość środowiska wewnętrznego – homeostazę. Kiedy agresja zewnętrzna przewyższa możliwości obrony, na ciele osobnika zapisuje się ślad – blizna patogenna, powodująca zakłócenie rytmu życiowego tkanek. Gdy na organizm oddziałuje jakikolwiek niekorzystny czynnik zewnętrzny, włączają się w nim mechanizmy przywracające harmonię i równowagę.

Patrząc w ten sposób, możemy poddać hipotezę, że każda choroba jest nieadekwatną reakcją systemu odpornościowego. Taka nieodpowiednia reakcja może mieć kilka przyczyn:

  • organizm jest osłabiony i nie może w wystarczającym stopniu odpowiedzieć na oddziaływanie środowiska zewnętrznego;
  • organizm nie potrafi w wystarczającym stopniu rozpoznać szkodliwego czynnika, w wyniku czego nie wypracował odpowiedniej reakcji;
  • oddziaływanie szkodliwego czynnika jest zbyt silne.

Sam zabieg mikrokinezyterapii wygląda dosyć niepozornie, może być wykonywany przez cienkie ubranie, gdyż wtedy rytmy życiowe tkanek są dobrze wyczuwalne. Terapeuta bardzo delikatnym dotykiem sprawdza rytm tkanek, a kiedy znajduje strefy o zaburzonym rytmie, jak po nitce do kłębka dochodzi po kolejnych śladach blizn patogennych powiązanych ze sobą w sposób ścisły do przyczyny – pierwotnego zablokowania tkanki. Zabieg trwa najczęściej od 20 do 45 minut, w zależności od ilości blokad. Najczęściej wystarczają 3 zabiegi, aby rozwiązać problem. Inaczej jest w przypadku chorób przewlekłych i w stanach ostrych, niemniej jednak w każdym z przypadków mikrokinezyterapia może w pewnym stopniu pomóc. Terapeutami tej metody są fizjoterapeuci, lekarze medycyny i osteopatii. Najbardziej rozpowszechniona jest ona we Francji, ale cieszy się dużym powodzeniem w całej Europie, jak również w kilku krajach Ameryki i Afryki. Powoli coraz bardziej rozpoznawalna staje się także w Polsce.

Podsumowując: celem mikrokinezyterapii jest znalezienie w organizmie człowieka zaburzeń, określenie przyczyny ich powstania i podjęcie takiego działania leczniczego, które uruchamia mechanizmy samouzdrowienia i autokorekty dla polepszenia stanu zdrowia pacjenta. Jest to szczególnie przydatne w obecnych czasach w związku ze wzrostem zanieczyszczenia środowiska naturalnego, nadmiarem informacji elektromagnetycznych (telefony komórkowe, Internet itp.), a także zwiększającym się tempem życia i innymi negatywnymi czynnikami.